Današnje dešavanje u vezi sa spomenikom Pavlu Đurišiću nije samo čin istorijskog revizionizma, već i otvoreni pokazatelj namjere da se u Crnoj Gori uspostavi praksa samovoljne umjesto zakona. Riječ je o pokušaju normalizacije djelovanja ličnosti koje su se isticale u saradnji sa okupatorom i borbi protiv antifašista. Dodatno je za veliku brigu da se u svim dešavanjima u brojnim istupima posredno i neposredno omalovažavali borci koji su svoj život dali za slobodu u borbi protiv fašizma u Drugom svjetskom ratu.

Građani moraju biti ohrabreni da Crna Gora nije zemlja u kojoj se relativizuju zločini i krivotvori istorija. Moraju znati da država neće nijemo posmatrati početak sveopšteg obesmišljavanja zakona i vrijednosti.

Na kraju, ako se želi biti država, onda to podrazumijeva jasan i nedvosmislen odnos prema pravu, procedurama i istorijskim činjenicama. U suprotnom, šalje se poruka da država ne postoji, da su zakoni mrtvo slovo na papiru i da se politika sprovodi putem samovolje.